Την ίδια στιγμή η κυρία Πολυξένη κατέβαζε το μπρόκολο απ΄τη φωτιά όπου σιγόβραζε μαζί με μια πατάτα, για να μην βρωμοκοπάει ο τόπος, συμβουλή της κυρίας Αρτεμισίας απ΄τον πρώτο, που κατείχε όλα τα πώς και γιατί της οικοκυρικής. Έστιψε ένα ολόκληρο λεμόνι επάνω στο καυτό μπρόκολο, περιέχυσε με ένα φλυτζανάκι λάδι και το βραδυνό της ήταν έτοιμο.
Η Πολυξένη πρόσεχε πάντα τον εαυτό της και αυτό φαινόταν καθαρά στην σιλουέττα της που τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια είχε παραμείνει εντός των ορίων του αεί ποτε εικοσάχρονου σώματός της. Όσο για το «Πολυξένη», αυτό, μόλις έβγαινε εκτός συνοικίας, μετατρεπόταν σε «Πόλυ» αφού θεωρούσε πως τής ανέβαζε τις μετοχές κατακόρυφα, σε συνδυασμό πάντα με τα κλασσικά, σικ φορέματα που συνήθιζε να φοράει κολλητά στο σώμα της. Στην πολυκατοικία όμως, η Πολυξένη παρέμενε μια χωρισμένη σαρανταπεντάρα, με εξαιρετικές σχέσεις με τον ξαναπαντρεμένο πρώην της, που ήταν ευγενική με όλους, αλλά, με κανέναν τρόπο δεν άφηνε περιθώρια για οικειότητες.
Πέρασε στο σαλόνι, κάθισε στην πλαστική καρέκλα του μπαλκονιού, που τον χειμώνα την έβαζε μέσα για να κάθεται να βλέπει τηλεόραση μιας και η πλάτη ήταν αρκούντως όρθια ώστε να μην της επιτρέπει να καμπουριάζει. Η ρόμπα έπεσε στο πλάι καθώς σήκωσε σταυροπόδι το αριστερό πόδι πάνω στο δεξί και ασυναίσθητα το μάτι της πέρασε πάνω από τον ξεγυμνωμένο της μηρό. Δεν κατάφερε να συγκρατήσει ένα χαμόγελο αυταρέσκειας, μόνο τράβηξε ξανά την ρόμπα και την μάγκωσε ανάμεσα στα πόδια της, για να μην ξανανοίξει. Αισθανόταν σαν να μην ήταν πρέπον, ακόμη και τώρα που ήταν ολομόναχη στο σπίτι των ογδόντα τετραγωνικών.
Μηχανικά παρακολουθούσε κάποιους μάγειρες στην τηλεόραση να αναλύουν ένα πιάτο διαγωνιζόμενου σαν να επρόκειτο για αποτελέσματα πυρηνικής δοκιμής. Στην πραγματικότητα, το μυαλό της έτρεχε αλλού. Συγκεκριμένα, στον νεαρό διαχειριστή, που μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα ομορφούλης, αλλά, το ματάκι του, κάθε φορά που την συναντούσε στους κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας, την σάρωνε κανονικότατα, την χάιδευε από πάνω ως κάτω, την αναγνώριζε σαν πιθανό στόχο.
Και εκείνο που ερέθιζε περισσότερο την Πολυξένη ήταν ότι, η γυναίκα τού διαχειριστή ήταν νεότατη και, μάλλον, πολύ όμορφη. Κι’ αυτό στην προκειμένη περίπτωση, περισσότερο την κολάκευε παρά την έκανε να ζηλεύει.
Η Πολυξένη πρόσεχε πάντα τον εαυτό της και αυτό φαινόταν καθαρά στην σιλουέττα της που τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια είχε παραμείνει εντός των ορίων του αεί ποτε εικοσάχρονου σώματός της. Όσο για το «Πολυξένη», αυτό, μόλις έβγαινε εκτός συνοικίας, μετατρεπόταν σε «Πόλυ» αφού θεωρούσε πως τής ανέβαζε τις μετοχές κατακόρυφα, σε συνδυασμό πάντα με τα κλασσικά, σικ φορέματα που συνήθιζε να φοράει κολλητά στο σώμα της. Στην πολυκατοικία όμως, η Πολυξένη παρέμενε μια χωρισμένη σαρανταπεντάρα, με εξαιρετικές σχέσεις με τον ξαναπαντρεμένο πρώην της, που ήταν ευγενική με όλους, αλλά, με κανέναν τρόπο δεν άφηνε περιθώρια για οικειότητες.
Πέρασε στο σαλόνι, κάθισε στην πλαστική καρέκλα του μπαλκονιού, που τον χειμώνα την έβαζε μέσα για να κάθεται να βλέπει τηλεόραση μιας και η πλάτη ήταν αρκούντως όρθια ώστε να μην της επιτρέπει να καμπουριάζει. Η ρόμπα έπεσε στο πλάι καθώς σήκωσε σταυροπόδι το αριστερό πόδι πάνω στο δεξί και ασυναίσθητα το μάτι της πέρασε πάνω από τον ξεγυμνωμένο της μηρό. Δεν κατάφερε να συγκρατήσει ένα χαμόγελο αυταρέσκειας, μόνο τράβηξε ξανά την ρόμπα και την μάγκωσε ανάμεσα στα πόδια της, για να μην ξανανοίξει. Αισθανόταν σαν να μην ήταν πρέπον, ακόμη και τώρα που ήταν ολομόναχη στο σπίτι των ογδόντα τετραγωνικών.
Μηχανικά παρακολουθούσε κάποιους μάγειρες στην τηλεόραση να αναλύουν ένα πιάτο διαγωνιζόμενου σαν να επρόκειτο για αποτελέσματα πυρηνικής δοκιμής. Στην πραγματικότητα, το μυαλό της έτρεχε αλλού. Συγκεκριμένα, στον νεαρό διαχειριστή, που μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα ομορφούλης, αλλά, το ματάκι του, κάθε φορά που την συναντούσε στους κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας, την σάρωνε κανονικότατα, την χάιδευε από πάνω ως κάτω, την αναγνώριζε σαν πιθανό στόχο.
Και εκείνο που ερέθιζε περισσότερο την Πολυξένη ήταν ότι, η γυναίκα τού διαχειριστή ήταν νεότατη και, μάλλον, πολύ όμορφη. Κι’ αυτό στην προκειμένη περίπτωση, περισσότερο την κολάκευε παρά την έκανε να ζηλεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου