ΤΟ ΨΕΜΜΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ....

            Tου ρθε και τ'άλλο στο μυαλό του Θεόφιλου....Εκείνο το βιβλίο που 'χε δει στη βιβλιοθήκη της διαχειρίστριας, που 'χε πάει να πληρώσει τα κοινόχρηστα (είπαμε..τρέχοντα και ασθμαίνοντα, νομοταγές ων, άψογο και άμεμπτο στις υποχρεώσεις του....να τονε κουβεντιάσουν οι άλλοι πως τάχα καθηστέρησε τα κοινόχρηστα; ποτέ). "Το ψέμμα ζει μόνο μια νύχτα" το λεγαν το ανάγνωσμα. Κι όταν το 'δε, αναρωτήθηκε..."μα μια νύχτα μόνο? Μπα, ξέρω ψέμματα που αντέχουν και παραπάνω". Ξεσκότισε αμέσως το μυαλό του από την εικόνα της παιχνιδιάρας διαχειρίστριας με το μακό σορτσάκι και το νεαρούλη σύζυγο -νιόπαντρο ζευγαράκι ήταν ντε- και καμώθηκε να συρθεί δυο βήματα πιο πίσω, εκεί που η άκρια του ματιού -είχε ωραίο μάτι ο Θεόφιλος κι ας είχε ρυτιδιάσει- είχε πιάσει το μελλούμενο βάσανό του απ'την αρχή.
             "Δεν είναι τίποτα" μονολόγησε..."Ωχ αδερφέ, ένα παλιοσκουτί πεταμμένο, ε και;" Πήγε παραπέρα να ακουμπήσει στη λεμονιά το καπελάκι του. Είχε πέσει ο ήλιος, τον ζέσταινε κιόλας, βρήκε κι ευκαιρία ο κ.Μπάστας να προσπεράσει την "ένδειξη", μοσχομύριζε κι η λεμονιά...πολύ δεν ήθελε, αποτραβήχτηκε.. Το πλαϊνό του ματιού όμως, σα να αληθώριζε βρε αδερφέ! Σα να έγερνε κατά κείθε μεριά..."Ωχου" αναλογίστηκε...δεν πρόλαβε να συνεχίσει τη σκέψη του και η σιδερένια πόρτα με το σπασμένο τζάμι βόγγηξε...