ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ;;;

Συνέλευση... Τί είχανε πάλι να πουν; Κάθε πότε θα έρχεται η Ρουμάνα που κάνει τις σκάλες ή αν είναι φυσιολογικό να μην σταματάει το ασανσέρ ν’ ανεβοκατεβαίνει δεύτερο –τρίτο, δεύτερο –τρίτο..; Σιχαινόταν τις συνελεύσεις. Πιό πολύ γιατί όταν χρειαζόταν να χαιρετήσει κάποιον ή να δώσει σε άλλον ένα χαρτί που κράταγε προηγουμένως στα χέρια του, είχε παρατηρήσει πως μετά αυτός ο κάποιος έβαζε σε μια διακριτική καραντίνα το χέρι του. 

Που σημαίνει ότι, δεν το χρησιμοποιούσε για καμμία άλλη δουλειά ή δεν τόβαζε στην τσέπη μέχρι να γυρίσει στο διαμέρισμά του και να πάει να πλυθεί καλά-καλά με απολυμαντικό. Για τους γελοίους και αγράμματους συγκάτοικούς του στην θλιβερή αυτή πολυκατοικία, ο δερματολόγος ήταν ένας μονίωμς μολυσμένος άνθρωπος. Λες και τους είχε πει κάποιος πως τις δερματικές ασθένειες που παρουσιάζουν οι ασθενείς του, τις εξετάζει τρίβοντας τα χέρια του και τη μούρη του πάνω τους!

Να πάει στη συνέλευση, γιατί αν δεν πήγαινε και ο σκατομαλάκας ο δικολάβος του πρώτου τόπαιρνε χαμπάρι, θα ανέβαινε και θα του βάραγε το κουδούνι μέχρι να τρίξει ο σοβάς. Τί μαλάκας... Έβαζε μέσα στον λόγο του κάτι λέξεις από τα δικαστήρια, κάτι νομικές εκφράσεις που δεν ταίριαζαν καθόλου, ίσα-ίσα για να σαστίζει τον άλλο τον μαλάκα, τον διαχειριστή. Το μόνο που άξιζε στις συνελεύσεις ήταν η γυναίκα του διαχειριστή. Τί γκόμενα... Καμμιά φορά σκεφτόταν πώς θα γινόταν να έδινε τα κοινόχρηστα σε δόσεις για να την βλέπει συχνότερα.

Πηγαίνανε τις κόντρες με την Πόλυ από δίπλα ή ήταν η ιδέα του; Η Πόλυ βέβαια, ήταν άλλο πράμα. Εστέτ, θα έλεγε με μια λέξη. Άκουγε καμμιά φορά απ΄το διαμέρισμά της μουσική και ήθελε να της χτυπήσει το κουδούνι να της πει πως κι΄αυτός την ίδια άκουγε, πως, ναι, είχε τον τελευταίο δίσκο της Diana Krall και το Hey, Eugene! των Pink Martini, αν και προτιμούσε τη συλλογή με τα γαλλικά τραγούδια των Lost Fingers και το Mayhem της Imelda May. 

Αναρωτιόταν, τί να διάβαζε άραγε...Φανταζόταν κάτι σε noir, ϊσως και αυτά τα εμπορικά του παρηκμασμένου σκανδιναβικού noir, ϊσως πάλι Camilleri, ίσως και κάτι πιό κλασσικό σε Raymond Chandler, πάντως, αστυνομικό. Να έβρισκε μια ευκαιρία να της έλεγε πόσο πίστευε πως μοιάζουν και πόσο κρίμα είναι που ζουν παρόμοια ζωή σε μόλις διπλανά διαμερίσματα... 

«Κάθε φυσιολογική γυναίκα θα σιχαινόταν να έχει για άντρα ένα που ασχολείται με σπυριά και εκζέματα!» Η γυναίκα του αυτή. Σπουδαία κυρία. Είχε τελειώσει την ΒΑΚΑΛΟ, είχε στήσει και δυό ρουχαλάδικα κάπου στα βόρεια προάστεια που πήγανε άπατα, και είχε τελειώσει την καρριέρα της εκεί. Μετά τόρριξε στην φωτογραφία. Έβγαζε όλο κάτι κοντινά σε ό,τι φανταστείς, σε κάτι υδροροές, σε κάτι γκράφιτι του ολυμπιακού, σε κάτι καρότσια της λαϊκής φορτωμένα παληοσίδερα και έκανε εκθέσεις σε μια γκαλερί μιανής φίλης της και πήγαιναν οι πραντοφορεμένες για να προβληματιστούν. Ας ήταν καλά τα δύο τριώροφα που της είχε αφήσει ο μπαμπάκας της, που σημειωτέον, ήταν δερματολόγος... 

Γιατί αυτός ήταν που τον έστρεψε σε αυτήν την ειδικότητα όταν, φοιτητής ακόμα, επσικεπτόταν την Μαρί στο σπίτι τους στο Παγκράτι. Μαρί. Όχι Μαρία. Της κόλλαγε: «Έλα ‘δω Μαρή!» θύμωνε εκείνη, τον φώναζε βλάχο. Εφτακόσια ευρώμπαλα τον μήνα έπαιρνε για διατροφή η Μαρί από τον βλάχο. Μάλιστα, κι΄ ας ειχε τα τρίδιπλα εισοδήματα από ‘κείνον.

Τί ώρα ήταν η συνέλευση; Κι΄αν έπαιρνε κανέναν κολλητό του να του πει να περάσει να πιούνε καμμιά τεκιλίτσα και σε περίπτωση που χτυπήσει ο Ανέστης το κουδούνι για να τον επιπλήξει να τον έβαζε να κάνει τον άρρωστο; Μωρέ, χέστο... Πάμε τώρα και ας ελπίσουμε πως θάναι και το πουτανάκι του ταξιτζή, ‘κείνη η Σοφούλα με το κωλί το στουμπωμένο μέσα στο δύο νούμερα μικρότερο σορτσάκι. Καλά, ρε μαλάκα, σκέφτηκε, πόσο αναγκεμένος είσαι... και τί γλώσσα είναι αυτή. Μίλαγα εγώ ποτέ έτσι; Αχ, η αγαμία.. Νάτο πάλι! Ρε πάμε στη συνέλευση γιατί θα χάσω κάθε ιδέα για μένα!