ΦΟΒΟΣ!!!

Ο Ανέστης Μιρμίτζογλου ήταν αυτό που λέμε εριστικός άνθρωπος.   Την κάθε του κοινωνική, λέμε τώρα, επαφή την αντιμετώπιζε σαν πολεμική συμπλοκή και είχε εφεύρει κανόνες εμπλοκής βασισμένους σε τεχνικές που εφαρμόζουν οι δικηγόροι στις δικαστικές αίθουσες.

Ένοιωθε σχεδόν πάντα αυτοπεποίθηση στις συζητήσεις του. Μια αυτοπεποίθηση  που του προσέφερε η αγένειά του, η σχεδόν τσαμπουκαλίδικη επιθετικότητά του και η  επίκληση  στις κουβέντες του ανύπαρκτων νόμων και αμφιβόλου ορθότητας νομικών γνωμικών που υποστήριζε με σθένος εκμεταλλευόμενος την επαγγελματική του ιδιότητα. Γραμματέας σε δικηγορικό γραφείο, αν και ποτέ δεν έμπαινε στον κόπο να διορθώσει εκείνους που εσφαλμένα νόμιζαν ότι ήταν πραγματικός δικηγόρος. Ο αέρας της αλαζονείας του, δημιουργούσε συχνά τέτοιου είδους εντυπώσεις.

Σήμερα όμως ένοιωθε ταπεινωμένος. Είχε ηττηθεί. Είχε χάσει την μάχη και μάλιστα από ποιόν; Από τον Θεόφιλο, τον κύριο Τίποτα.

Αυτό το ανθρωπάκι σήκωσε το ανάστημά του και έγινε απειλητικό θεριό. "Και αν σε δω να πλησιάζεις το παρτέρι θα σε φυτέψω από κάτω για κοπριά!"  Οι λέξεις δεν ξεκόλαγαν από το μυαλό του. Ειχαν αποκτήσει τεράστιο βάρος στη ζυγαριά του φόβου του, ίσως γιατί ειπώθηκαν από το συγκεκριμένο στόμα. Ισως γιατί ειπώθηκαν την συγκεκριμένη στιγμή. Ισως γιατί δυό βράδυα νωρίτερα είχε ακούσει, αυτά που είχε ακούσει, εκεί κάτω στον ακάλυπτο. Δεν είχε δώσει σημασία τότε αλλά του κίνησαν την περιέργεια. Ποιοι μιλούσαν ψιθυριστά μέσα στη μαύρη νύχτα στον ακάλυπτο; Τι θόρυβοι ήταν αυτοί;

«... θα σε φυτέψω από κάτω για κοπριά!!!» Ολόκληρη  η περιέργια της προχθεσινης βραδυάς μετατράπηκε σε τόσο μεγάλο  φόβος που ποτέ δεν φαντάστηκε ότι μπορεί να νοιώσει μεσα σε επτά λέξεις και ένα βλέμα. Και το σπάσιμο της τζαμόπορτας λιγό μετά που είχε φύγει, δεν μπορεί να ήταν τυχαίο. Ηταν υπενθύμιση  της απειλής.

Φοβόταν. Φοβόταν πολύ!!!